A.C.SR. BAND 1986

กลุ่มวงโยธวาทิตของโรงเรียน อัสสัมชัญ สมุทรปราการ (สำโรง) รุ่นปี 1986

4 ธันวาคม พ.ศ. 2529 วันแห่งความทรงจำ ตอนที่ 1 24/01/2009


ani41817

scan00091   scan00101   scan00111   scan00122

 

พวกเรามารวมตัวพร้อมกันที่บ้านมาสเตอร์ปรีชาฯ ตั้งแต่ช่วงเย็นๆ ของวันที่ 3 ธ.ค. ปี 2529 หัวข้อสนทนาก็คงจะมีกันอยู่เรื่องเดียว คือภาระกิจสำคัญในวันรุ่งขึ้น “การเข้าแข่งขันประกวดวงโยธวาทิต นนศ. ประจำเขต การศึกษาที่ 1″…….

 

ตลอดทั้งคืน ที่พวกเราใช้สถานที่คุ้นเคยแห่งนี้เป็นที่ค้างแรม มันช่างเป็นช่วงเวลากลางคืนที่ยาวนานซะจริงๆ กว่าจะหลับกันได้ พวกเราก็นอนกันไม่พอแล้ว..

 

ก่อนพระอาทิตย์ขึ้นในเช้าวันที่ 4 ธ.ค. ปี 2529 พวกเราทุกคนอยู่ในความพร้อม ทุกคนแต่งเครื่องแบบ เครื่องดนตรีคู่ทุกข์คู่ยากของแต่ละคนเตรียมพร้อมอยู่ข้างกาย ก่อนเข้าแถวเดินออกจากที่พักอย่างเงียบๆ เพื่อไปขึ้นรถบัสที่จอดรอรับอยู่ภายในบริเวณโรงเรียนฯ

 

เช้านี้ไม่ได้มีแต่เพียงมาสเตอร์ปรีชา, พี่ต๊อก, พี่ณต และพี่กุ้ง เท่านั้น ที่เตรียมจะเดินทางไปพร้อมกับพวกเรา ทีมงานฝ่ายโสตฯของโรงเรียนฯขณะนั้น ซึ่งก็มี มิสศิริวรรณ (คงขวัญ) และมาสเตอร์หน่อย (ชาญชัย) รออยู่ที่รถพร้อมอุปกรณ์บันทึกภาพ, มิส-มาสเตอร์ 3-4 ท่าน จากห้องประเมินผล นำโดยมิสสินีนาฎ ได้รับอนุญาตจากทางโรงเรียนที่จะเป็นตัวแทนไปร่วมให้กำลังใจเพียงคณะเดียว, มิสพิณธุสร และ มิสยุพดี ที่อยู่กับพวกเรามาตั้งแต่พวกเรายังตัวเล็กนิดเดียว ยอมที่จะหนีงานสอนในวันนั้นเพื่อไปให้กำลังใจกับพวกเรา แม้ว่าหลังจากวันนั้นแล้ว มิส ทั้งสองจะได้รับการพิจารณาวินัยถึงขั้นเป็นความผิดร้ายแรง ซึ่งเชื่อว่าไม่มีพวกเราคนไหนได้ยินความลำบากนี้จากปากของมิสมาก่อน และกำลังใจกลุ่มสุดท้าย คือกำลังใจจากครอบครัว พ่อ-แม่ และผู้ปกครอง ของพวกเราหลายท่าน ตั้งต้นเป็นคณะเดินทางพร้อมๆ กับพวกเราที่นี่ด้วย….

 

ภาพแรกที่เราเดินทางไปถึงบริเวณสนามแข่งขัน คือ องค์พระปฐมเจดีย์ และรถบัสพาพวกเรามาหยุดบริเวณที่ว่างด้านข้างของพระราชวังสนามจันทร์ บรรยากาศก่อนการแข่งขันในวันนั้นยากที่จะบรรยายและถ่ายทอดออกมาได้ มันเศร้าๆ เหงาๆ ฝนตกลงมาพรำๆ เจิ่งนองตามพื้นไปทั่ว…

 

แล้วก็เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยง! เมื่อมีการแจ้งให้ทราบว่าจะย้ายสนามแข่งขัน จากสนามกีฬามาตรฐานที่พวกเราเห็น และเพิ่งได้มาฝึกซ้อมในสถานที่จริงเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ให้มาใช้สนามหญ้าบริเวณด้านหน้าอนุสาวรีย์ย่าเหลแทน ความจริงเขาก็ไม่ได้ประกาศในเช้าวันนั้นหรอก เพราะมีการเตรียมการจากฝ่ายจัดการแข่งขัน โดยการวางเต๊นท์ ไว้ล่วงหน้าแล้ว…

 

ช่วงรอก่อนการเปิดการแข่งขัน พวกเราเสียเวลาไปกับการตั้งเสียง ไม่มีใครให้ความสนใจกับอาหารเช้านัก กำลังใจ ของพวกเราค่อนข้างจะดี รวมทั้งท่าน อาจารย์ฑีฆา โพธิเวศน์ ที่ได้ให้เกียรติมาให้กำลังใจพวกเรา ร่วมกับผู้ปกครอง ซึ่งบางท่านถึงกับปลุกเครื่องรางของขลังมาเต็มตัว และครูบาอาจารย์ที่สายตาไม่ได้ละทิ้งไปจากพวกเราเลย ทั้งๆ ที่คู่แข่งบางวงฯ ยังหลงทางยังมาไม่ถึงด้วยซ้ำ…

 

หลังพิธีเปิดงานฯ และวงฯแรกคือ ร.ร. ศรีบุญญานนท์ แสดงเสร็จไปแล้ว ก็ถึงคราวที่พวกเราจะออกไปแสดงความสามารถบ้าง ภาพที่เห็นเป็นภาพขณะนั่งบรรเลงเพลงคอนเสิร์ต รายละเอียดของการแสดงคงไม่ขอพูดถึง แต่จากบรรยากาศภายในภาพ มองดูแล้วรู้สึกเศร้าไปหน่อย ทั้งๆ ที่ฝั่งคนดูมีแต่คนลุ้น คนเชียร์ และคนให้กำลังใจอยู่เต็มไปหมด…

 

กระทู้นี้คงขอจบแค่นี้ เพื่อจะขอให้เพื่อนๆ ที่ร่วมอยู่ในเหตุการณ์ได้เสริมเติมภาพในประวัติศาสตร์ เพื่อความสมบูรณ์ ก่อนที่จะนำเสนอเรื่องราวในวันที่ 4 ธ.ค. 2529 ในกระทู้ภาคต่อไปจากนี้…

 

14 Responses to “4 ธันวาคม พ.ศ. 2529 วันแห่งความทรงจำ ตอนที่ 1”

  1. hajimefuruto Says:

    “มิสพิณธุสร และ มิสยุพดี ที่อยู่ด้วยกันกับพวกเรามาตั้งแต่พวกเรายังตัวเล็กนิดเดียว
    ยอมที่จะหนีงานสอนในวันนั้นเพื่อไปให้กำลังใจกับพวกเรา แม้ว่าหลังจากวันนั้นแล้ว
    มิส ทั้งสองจะได้รับการพิจารณาวินัยถึงขั้นเป็นความผิดร้ายแรง ซึ่งเชื่อว่าไม่มี
    พวกเราคนไหนได้ยินความลำบากนี้จากปากของมิสมาก่อน”

    จริงหรือนี่ พวกเรานี่ทำมิสเค้าเดือดร้อนจริงๆเรย ต้องขอโทษมิสทั้งสองท่านด้วยนะครับ
    ด้วยความเคารพ

  2. acsrband86 Says:

    เออ….มะเคยด้ายยินเหมือนกัลลล เลยโทรไปเช็คข้อมูลกับผู้เขียนเพื่อความแน่ใจ ผู้เขียนบอกว่าได้รับข้อมูลมาจากผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง ซึ่งจนถึงปัจจุบันเราก็ยังไม่เคยได้ยินจากปากมิสทั้งสองท่านเลย

    ต้องขอกราบขอโทษมิสพิณธุสร และมิสยุพดี ที่ต้องทำให้มิสลำบากไปกับพวกเราด้วยครับ

  3. hajimefuruto Says:

    พวกเราตั้งแถวเรียงสองอยู่ด้านข้างสนาม ผมเป่าปิคโคโล่ ท่อนโซโล่ของเพลงมาร์ชธนาคารทหารไทย เพื่อเอาใจกรรมการ……อิอิอิ……และเพื่อให้จังหวะพวกท่านๆทั้งหลายเดินเข้าไปยังที่บรรเลงซึ่งตั้งอยู่เบื้องหน้าของคณะกรรมการ

  4. hajimefuruto Says:

    พวกเรานั่งลง รอ…….คอนดัคเตอร์ที่หนุ่มที่สุดในขณะนั้นเข้ามา ทำการควบคุมวง ไม้บาตองที่อยู่ในมือเริ่มกวัดไกว……การเทียบเสียงได้เริ่มขึ้นแล้ว…..ณ.บัดนั้น…..

  5. hajimefuruto Says:

    สิ้นสุดการเทียบเสียง…….บทเพลงพระราชนิพนธ์แสงเทียนก็ได้เริ่มขึ้น….ดวยความรู้สึกเศร้าๆในท่อนแรก

  6. OH+ is Awesome Says:

    บรรยากาศวันนั้นมันเหงาๆจริง ทุกอย่างมันขมุกขมัว

    แต่ในใจมันตื่นเต้นไปหมด

    ไม่รู้มาก่อนว่ามิสทั้งสองท่านเดือดร้อน ขอโทษจริงๆครับ

  7. Ton-Pongphun Says:

    เรื่องมิสทั้งสองท่าน ตามความเห็นส่วนตัว เราคิดว่าทางโรงเรียนฯ
    เขาคงเห็นว่าทั้งสองท่านไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องโดยหน้าที่อะไรกับ
    กิจกรรมวงโยฯของพวกเรา และเนื่องจากวันนั้นเป็นวันทำงาน
    คือมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบการสอนให้กับเด็กๆ ก็เลยมีปัญหาขึ้นมา
    เรื่องนี้มันมองได้คนละมุม ถึงวันนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว

    อย่าไปขยายความกันต่อเลย…

  8. มะได้หรอกต้น…..มรึงมาราดน้ำมันทิ้งไว้ทำมาย……..ถ้ากรูมีไม้ขีดอยู่ในมือ คงต้องจุดแหละ……^ – ^”

  9. OH+ is Awesome Says:

    ไอ้ยมไอ้มือบอน ไอ้นักล้วงตัวยงตลอดกาล…ฮ่าฮ่า

  10. รู้สึกว่า ไอ้ 3 ท่านนี้…….. อาจารย์ต้น อาจารย์ยม อาจารย์โอ๋ มันจะซัดกันเองซะแล้ว ไว้วันไหนว่างนัดกันกินสุกี้เลยดีกว่า

    สุโค่ย…

  11. เป็นต่อ(ผู้ที่หนุ่มที่สุดในวง) Says:

    ผมจำได้ว่าขากลับผมได้นอนหนุนตักมิสพิณธุสร จนหลับมาถึงโรงเรียนเลย

  12. ไอ้ต่อ….คิดอะไรหรือป่าวเนี่ย ช่วงนั้นน่าจะคิดว่า จะเปลี่ยนผ้าอ้อมด้วยตัวเองได้หรือป่าววะ

  13. OH+ is Awesome Says:

    น้องต่อครับ กรรมมันตามทันนะครับ

    ตอนนี้น้องก็หนุนนกไปก่อนนะครับ

  14. Ton-Pongphun Says:

    มันจำได้อย่างเดียวเลย น่าสงสารมิสเค๊าเนอะ…
    น้ำลายมันคงเยอะน่าดู!!


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s